Lidia Zamenhof była najmłodszą córką Klary i Ludwika Zamenhofów. Wydawczyni, tłumaczka, aktywna esperantystka. Dziś najczęściej funkcjonuje jako wpis encyklopedyczny, a przecież za jej dokonaniami stał żywy człowiek, zbudowany z myśli i ciała. Paula Czarnecka w swojej sztuce oddaje jej głos poruszając jednocześnie temat idealizmu, procesu dojrzewania, determinacji, zasadności poświęcenia i ofiary. Spektakl obejrzymy w ramach weekendu „Białostockie opowieści”.
"Mi estas Lidia" to monodram Pauli Czarneckiej o córce Ludwika Zamenhofa - polskiego lekarza okulisty żydowskiego pochodzenia, twórcy idei i języka esperanto, ośmiokrotnie nominowanego do Pokojowej Nagrody Nobla. Życie i dokonania Zamenhofa są powszechnie znane i uznane. Na całym świecie istnieją setki obiektów (ulice, place itp.) nazwane jego imieniem, w tym dwie planetoidy. Natomiast wiedza o Lidii - córce Zamenhofa jest znikoma. Znana jest przede wszystkim jako „maskotka Lilka”, a przecież była ważną postacią. Przede wszystkim z powodzeniem i zaangażowaniem kontynuowała ideę i działalność ojca podróżując po Kongresach Esperantystów na całym świecie. Była prawniczką, nauczycielką (wykorzystywała metodę Cseh, która umożliwiała nauczanie esperanta grup międzynarodowych), tłumaczką (przetłumaczyła na esperanto m.in. "Quo vadis" oraz opowiadania B. Prusa) i pisarką. Została również pierwszą w Polsce bahaitką* (*Bahaizm - religia zakładająca duchową jedność ludzkości, oparta o dogmat istnienia jednego Boga dla wszystkich). Zginęła w 1942 r. w obozie w Treblince.
Spektakl "Mi estas Lidia" nie jest próbą biograficznego uchwycenia portretu Lidii Zamenhof, lecz dyskusją na temat idealizmu, procesu dojrzewania, determinacji, zasadności poświęcenia i ofiary. W onirycznej przestrzeni przypominającej ekspozycje zapomnianej wystawy Paula Czarnecka wskrzesza definicje oddając Lidii głos, przywołując strzępki jej wspomnień, wchodząc z nią w nieustanny dyskurs.
Spektakl przeznaczony dla widzów: powyżej 14. roku życia
Realizatorzy spektaklu:
pomysł i wykonanie: Paula Czarnecka
scenariusz i konsultacje reżyserskie: Agata Biziuk-Brajczewska
scenografia: Aleksandra Starzyńska
wizualizacje: Agnieszka Waszczeniuk
muzyka: Uhranova
ruch sceniczny i charakteryzacja: Magdalena Dąbrowska
reżyseria światła: Tomasz Krynicki, Marcin Wojdałowicz
tłumaczenia i konsultacje Esperanto: Przemysław Wierzbowski (BTE)
produkcja: Paula Czarnecka i Daria Przybylska
Chór Figur: Urszula Chrzanowska
Martha Roth: Magdalena Dąbrowska 4
team krawiecki: Gabriela Hukałowicz, Monika Kwiatkowska, Anna Gądek, Elżbieta Zajączkowska i Alina Wnukowska
Dlaczego warto zapisać się na newsletter? Poinformujemy Cię o nowościach w repertuarze, wydarzeniach specjalnych i innych aktywnościach realizowanych przez Nie Teatr. Same dobre wiadomości!
Charyzmatyczny pianista i showman Adam Snopek zabiera nas na brawurową jazdę przez wieki z największymi przebojami muzyki. Premierowe skecze i program „Od Bacha do AC/DC czyli o muzyce na wesoło Part III” z absolutnie niezbędnym, aktywnym udziałem publiczności, która będzie śmiać się i wzruszać, a nawet chwytać za głowę z wrażenia!
KLENCZON-LEGENDA - koncert zespołu PIRAMIDY (koncert przeniesiony z 31 stycznia 2026)
[Koncert przeniesiony z 31 stycznia 2025] Przed nami wyjątkowa, muzyczna premiera! Piosenki Krzysztofa Klenczona, nieśmiertelne i wciąż poruszające kolejne pokolenia, zabrzmią u nas w zupełnie nowej, wirtuozerskiej odsłonie. Zespół Piramidy, który towarzyszy Nie Teatrowi od pierwszych sezonów, właśnie tu postanowił po raz pierwszy podzielić się tym programem z publicznością - i to jest dla nas ogromna radość. Czeka nas wieczór pełen emocji, wspólnego śpiewania i pięknych historii zapisanych w legendarnych utworach Klenczona.
,,Usługa czysto platoniczna” to opowieść o tym, jak z samotności robi się biznes. Spektakl powstał na podstawie reportażu Oktawii Kromer o tym samym tytule. To opowieść o braku i zaskakujących sposobach na to, aby go wypełnić. Na scenie Nie Teatru sprawdzony zespół aktorski, który świetnie znamy ze spektaklu muzycznego „Nie piję, nie palę, chętnie zrobię z pani mamę”, a zatem to kolejna wsparta reportersko, mocna, ale nie pozbawiona humoru opowieść o świecie, w którym żyjemy.
.jpg)
