Autorzy to dwaj faceci po przejściach. Z niejednej butelki dno oglądali, niejednej kobiecie patrzyli prosto w oczy i niejednemu gamoniowi pokazali miejsce w kolejce po dodatkową porcję ryżu w barze mlecznym. Doświadczenia jakie zebrali podczas pełnych przygód wędrówek po mieście wywołują u nich nieustanne refleksje oparte na melancholijnych metaforach. Dzięki temu ich piosenki są jak komunikaty o stanie wód na rzece Wiśle, do bólu prawdziwe. Tylko oni potrafią tak szczerze opowiadać o zmarnowanych szansach, fatalnych związkach i kobietach wartych każdego grzechu. Nie ma w tym żadnego mentorstwa i przemądrzałych gadek podstarzałych ramoli. To pełnokrwiste opowieści o naszych uczuciach, które mimo szalejących nowinek technologicznych zawsze dotyczą tego samego. Nasze życie to nieustanna walka o bycie w świecie targanym przez namiętności.

Boratyn i Bryndal to duet wrażliwych kolesi, którzy potrafią w oryginalny i przejmujący sposób opowiadać o życiu każdego z nas. Ta pozbawiona maniery twórczość zmusza do szczerych rozmyślań nad sensem tego, co jest pozbawione sensu. Boratyn i Bryndal do dwaj kumple, którzy mimo dojrzałego wieku są ciągle na tyle młodzi by wyjść wieczorem na miasto i próbować znaleźć kawałek szczęścia w podejrzanych lokalach . W ich duszach wytatuowane są przemyślenia, których znaczenie sprowadza się do jednego stwierdzenia - bez względu jak to się wszystko skończy warto próbować nieustannie przeżyć jeszcze coś szczególnego. Z tego powodu w ogóle spotkali się kilka tygodni temu by nagrać tych kilka piosenek. Potraktowali to jako psychoterapię. Czerpią z tego moc, a jeśli jeszcze komuś będą mogli za sprawą swoich piosenek pomóc w przeżyciu choćby popołudnia, albo wieczoru, to gra nie jest tylko warta świeczki.

‍