Joanna Szczepkowska w swoim słynnym, autorskim monodramie "Goła baba". Od 1997 artystka konfrontuje w spektaklu dwa skrajne oblicza sztuki. Jej ciągła czujność i obserwacja rzeczywistości powoduje, że spektakl mimo upływu czasu jest niezwykle aktualny.
Monodram a raczej „monokomedia” napisana przez Joannę Szczepkowską i wyreżyserowana przez Agnieszkę Glińską grana jest od 1997 roku na scenach całej Polski, i w wielu innych krajach. Aktorka gra dwie zupełnie różne kobiety rywalizujące ze sobą jako artystki. Każda z nich rozumie swój zawód inaczej – jedna , idealistka, uprawia sztukę „nieskażoną”, czyli koncert gry na ciszy, wymagający specjalnego stanu ducha publiczności, druga to uosobienie szmiry i bezczelności a jej „sztuka” to prymitywne dowcipy i beznadziejny, pośpieszny streaptease. Obie nawiązują kontakt z publicznością, która nie może pozostać bierna.
Goła Baba - jak pisze Joanna Szczepkowska w książce o tym samy tytule - jest otyłą kobietą, zwyczajną, taką jakie widzi się na przystankach tramwajowych. Prostacka ale szczera, odważna i radosna. Mówi szybko jakby się spieszyła na następny występ, głośno nawet wrzaskliwie ale serdecznie. Śmieje się często i zaraźliwie.
Goła Baba powinna reagować na każdy przejaw życia widowni. W wypadku dźwięku czyjejś komórki należy zachęcać widza do rozmowy. Aktorka może uciekać się do wszelkich środków dostępnych w najgorszych chałturach. Nie należy jednak przekraczać linii sceny.
Mamy też w spektaklu Kobietę z Parasolką. Co o niej wiemy?
Aktorka grająca Kobietę z Parasolką nie powinna zrażać się narastającym zniecierpliwieniem widowni - pisze Szczepkowska. I tym, że pogłębia się podział widzów: jedni dostrzegają w tym co słyszą coś zabawnego, inni uważają to za skandaliczny bełkot. Ani tym, że po kilkunastu minutach ktoś wstanie i wyjdzie trzasnąwszy drzwiami. Każde takie zachowanie powinno zostać przez Kobietę z Parasolką przyjęte z pokorą. Aktorka grająca Kobietę z Parasolką nie powinna ukrywać strachu przed publicznością. To nic nie da. Są za blisko.
Spektakl dzieje się tu i teraz, publiczność jest istotnym bohaterem, przez co każde przedstawienie nabiera innego wymiaru. Niespodziewana pointa sztuki stawia widza przed pytaniem czy to z czego się zaśmiewał nie jest też ludzkim dramatem. A dramat i komedia stale przeplatają się w naszym życiu. Dajmy się uwieść Joannie Szczepkowskiej w Nie Teatrze!
Dlaczego warto zapisać się na newsletter? Poinformujemy Cię o nowościach w repertuarze, wydarzeniach specjalnych i innych aktywnościach realizowanych przez Nie Teatr. Same dobre wiadomości!
DROGA DO SŁAWY - musical | Białostocka Akademia Musicalowa - spektakl szkolny
Opowieść o marzeniach, które kosztują więcej, niż się spodziewasz. Talent. Presja. Ambicja. Przyjaźń. Upadki i powroty. Historia młodych ludzi, opowiedziana językiem młodych, którzy wchodzą do szkoły marzeń i odkrywają, że sukces nie jest za darmo. Zapraszamy grupy szkolne.
DROGA DO SŁAWY - musical | Białostocka Akademia Musicalowa
Opowieść o marzeniach, które kosztują więcej, niż się spodziewasz. Talent. Presja. Ambicja. Przyjaźń. Upadki i powroty. Historia młodych ludzi, opowiedziana językiem młodych, którzy wchodzą do szkoły marzeń i odkrywają, że sukces nie jest za darmo.
Radek Bielecki – jeden z filarów kultowego Kabaretu Neo-Nówka – wychodzi do publiczności z autorskim projektem muzycznym. To koncert pełen inteligentnego, „neonówkowego” humoru, celnych obserwacji i tekstów, które bez litości punktują współczesność. Program „To musi nam się udać” pokazuje Bieleckiego w nowej odsłonie, ale z tym samym wyczuciem słowa i puenty, za które od lat kocha go publiczność. Wszystko w znakomitych aranżacjach i w towarzystwie wybitnych muzyków.
.jpg)
